Plegers vervreemden cliënten niet alleen van zichzelf, ze proberen het slachtoffer vaak ook letterlijk te isoleren van vrienden, collega’s, kinderen en familie. Hierdoor verkrijgt de pleger meer macht en controle. Iemand die geen vangnet heeft is immers minder geneigd de relatie te verbreken. Het proces voltrekt zich als volgt: de pleger zal zich naar buiten toe voordoen als een liefhebbende, toegewijde partner en/of ouder. De subtiliteit van het misbruik zal de meeste mensen ontgaan. Als er iets niet goed lijkt aan de relatie, zal hij proberen het slachtoffer (en/of degenen die haar proberen te steunen) de schuld te geven. De pleger gebruikt onzichtbare lastertechnieken. Het slachtoffer wordt bijvoorbeeld op ‘grappige’ wijze voor schut gezet op een feestje. Er worden verwijzingen gemaakt naar zijn/haar labiele toestand, waarbij de pleger zichzelf als rots in de branding presenteert.
De pleger zal niet alleen het slachtoffer zwart maken in een poging zijn/haar steun te ondermijnen, maar zal ook proberen wantrouwen te wekken jegens degenen die het dichtst bij staan. Er wordt bedekte kritiek geuit en een verdeel en heerspolitiek uitgeoefend: tegen een betrokken vriend(in) wordt bijvoorbeeld gezegd dat het slachtoffer geen behoefte meer heeft aan contact, terwijl tegelijkertijd de pleger niet doorgeeft aan het slachtoffer dat de vriendin contact heeft gezocht. Binnen een gezin worden kinderen vaak tegen elkaar uitgespeeld. Scapegoating maakt deel uit van dwingende controle en dit betekent dat de pleger zijn of haar slachtoffer zwart maakt bij anderen en beschuldigt. Het kan zijn dat de pleger deze vorm van mishandeling op elk lid van zijn ‘systeem’ toepast om iemand bij te sturen (die persoon wordt dan geïsoleerd ten opzichte van de rest), ook krijgt soms een vast persoon deze rol toebedeeld. Zo kunnen bijvoorbeeld familieleden worden ingezet om de zondebok binnen het gezin in de gaten te houden en bepaalde informatie aan hem door te spelen.
Veel plegers krijgen slachtoffers zover dat zij zelf hun vrienden en familie verwaarlozen, dit tot groot onbegrip van de omgeving. Vrienden en familie worden door het slachtoffer vaak weggehouden uit angst, omdat contact met hen altijd weer tot een conflict leidt.
Isolatie beperkt zich niet tot het sociale netwerk. Destructieve ouders ontzeggen kinderen soms ook toegang tot medische hulp of therapie, waarbij de gezondheid van het kind ernstig in gevaar kan komen.
Een bijzonder ingrijpende vorm van isolatie is ouderverstoting: het stelselmatig isoleren van de gezonde ouder ten opzichte van zijn of haar kinderen, van ondermijnen tot daadwerkelijk geen contact meer. De gevolgen hiervan zijn voor zowel de ouder als de kinderen ingrijpend en langdurig.