Dit is een gastcolumn van Cindy.
Ze was een meisje dat geloofde in het goede van de mensen. Zorgzaam, liefdevol en ze straalde zoveel energie uit. Toen nog niet wetende dat hij dit allemaal van haar zou afnemen. Hij luisterde aandachtig, gebruikte de meest mooie woorden en het leek wel het mooiste sprookje. Twee jaar leefde ze gelukkig met hem samen.
Tot op een dag zijn masker afviel. Hij commandeerde haar om het eten klaar te maken. Wanneer hij thuis kwam werd hij razend. Hij brulde naar haar dat ze niets waard was. Ze liep naar boven, hij kwam haar achterna. Ze vroeg hem waarom hij zo agressief was. Hij zei: ‘het zal niet altijd gaan hoe jij het wilt’! Ze keek naar hem. Hij was een heel andere persoon. Ze herkende hem niet meer. Ze keek in zijn kille lege ogen. Ze begreep het niet.
Elke dag brulde hij tegen haar. Ze deed zo haar best maar nooit was het goed genoeg. Ze liep op de toppen van haar tenen, bang voor de onverwachtse klap elke dag. Ze huilde iedere nacht. Ze hoopte dat hij terug zoals voorheen zou worden maar het werd erger en erger. Zelfs zo erg dat het leven uit haar lichaam verdween. Ze kon niet meer lachen. De sprankeling in haar ogen was weg. Ze kon niet meer naar huis rijden en reed naar haar vaders huis.
Hij had spijt voor wat hij haar had aangedaan, zei hij. Ze had hem al zoveel vergeven maar nu was het genoeg. Ze begon hem echter te missen na drie maanden. Ze ontmoetten elkaar weer. Hij maakte het goed met mooie lege woorden. Maar het leek waar. Hij was terug zoals voorheen. Drie jaar zo gelukkig. Tot op de dag haar baby werd geboren, veranderde alles terug in een hel. Hij werd een controlfreak. Hij kleineerde haar constant. Geen kruimeltje mocht op de vloer liggen. Wanneer vrienden kwamen kreeg ze de volle laag. Ze moest alles doen wat hij wilde maar nooit was het goed genoeg. Hij was altijd razend. Ze begon zich over alles zorgen te maken. Waarom, waarom, waarom? Hij was weer een totaal vreemd persoon. Ze was in zijn web getrapt.
Ze verdedigde haar eigenwaarde en vocht terug. Slapeloze nachten, huilen, zorgen maken over wat hij haar aandeed. Hoe kon dit? Toen hij haar hardhandig vastgreep en alles daarna ontkende, begon ze te beseffen dat hij niet normaal was. Ze kreeg amper lucht. Ze was moe van altijd terug te vechten en zei kalm ‘het is genoeg nu’. Hij ging weg. Toen hij terug kwam was hij nog steeds razend. Opnieuw zei ze, ‘stop nu’. Hij greep haar bij de keel en stopte niet. Hun kind begon te huilen. Hij keek naar haar maar het deed hem niets. Hij bleef razen en liet haar achter. Nu raakte ze niet meer vooruit. Ze was volledig uitgeput. Ze drukte haar kind dicht tegen zich aan en beloofde haar dat het ooit zou stoppen.
Ze kon niet meer slapen. Haar hart was gebroken. Het enige dat ze nog wilde was weg gaan. Maar het was hard om alles achter te laten. Ze had geen keus. Ze moest er zijn voor haar dochter. Hij dreigde haar dochter af te pakken als ze zou weggaan. Toch beet ze door. Ze ging naar haar broer. Hij bleef haar bedreigen en verweet haar alles. Het leek wel of ze de deur niet uit was gegaan; hij bleef in haar hoofd. Ze was nog steeds bang en kon niet rusten. Ze stak al haar verdriet in haar werk. Ze moest wel. Haar dochter moest onderdak hebben. Ze bleef vechten tot ze een veilig huisje had voor haar en haar dochter.
Tot op de dag van vandaag leeft ze in haar eigen gevangenis. Soms gaat het goed. Soms zit ze terug in het land van de duisternis. Hij kan de personages heel goed spelen waar hij ook is, alleen bij haar valt zijn masker af. Ze zal door niemand geloofd worden. Het spel dat hij neerzet moet door haar meegespeeld worden of ze zal gestraft worden. In alles wat ze doet speelt hij een rol. Hij is nog steeds overal. Vooral in haar nachtmerries. Maar ook overdag, wanneer iedereen vrolijk buiten loopt kijkt ze vluchtig achterom, bang dat hij haar vastgrijpt. Wanneer hij terug in haar leven probeert te komen, verdwijnt het leven uit haar. Maar ze ervaart nu ook goede dagen waar de lucht terug blauw is. Soms gaat het goed in haar eigen gevangenis. Haar enige doel is haar dochter beschermen. Er is maar een regel die geldt; Wanneer hij niet langer in haar leven is zal ze eindelijk vrij zijn!