Dit is een gastbijdrage van Hugo.
Al jaren volg ik jullie website. En tot mijn aangename verrassing sla ik vanochtend mijn krant (Trouw) op en tref hier een belangrijk artikel van jullie aan, over psychische en emotionele mishandeling.
Jullie inspanningen om dit onderwerp op de kaart te krijgen beginnen vruchten af te werpen. Niet alleen ben ik jullie dankbaar omdat het noodzakelijk is dat deze samenleving de ernst van psychische en emotionele mishandeling in gaat zien, ook omdat het voor mij persoonlijk heel veel betekent.
Ik was zo’n kind dat uit huis werd geplaatst en van de regen in de drup terecht kwam, of beter gezegd, in de hel. De instelling waar ik zat, wat daar gebeurde, daar heb ik soms nog steeds nachtmerries van. Ik heb tientallen jaren nodig gehad om hiervan te herstellen. Toen ik mijn leven eindelijk een beetje op orde kreeg, wilde ik dat de wereld hierover zou weten. Maar hoe doe je dat? Hoe doe je dit als gebroken man, die niet eens normaal kan functioneren, die al moeite heeft een klein netwerk te onderhouden? Hoe geef je hier woorden aan en nog belangrijker, hoe bereik je mensen?
En jullie hebben de woorden gevonden. Deze alinea uit het artikel van Trouw, maakt pijnlijk duidelijk hoe het het zit in Nederland en hoe erg dit is:
En wat vooral mist, is het expliciet strafbaar maken van wat volgens het rapport het meest voorkomt: emotioneel en psychisch geweld. Het idee dat dit nu niet expliciet strafbaar is, wordt meestal niet geloofd, maar toch is het zo. Ouders of verzorgers kunnen en mogen kinderen gedurende hun jeugd dagelijks treiteren, intimideren, eindeloos denigreren, diepgaand verwarren en manipuleren, verregaand isoleren, verbaal bedreigen en dwangmatig controleren zonder enige strafrechtelijke consequentie.
Niet alleen vonden jullie de woorden, jullie steken er ook enorm veel energie in om met die woorden het grote publiek te bereiken. Ik weet dat jullie vanuit het Verdwenen zelf met erg weinig mensen zijn en ik weet ook dat je voor het bereiken van de media volhardend moet zijn. En dat is nu gelukt. Voor mij maakt het de wereld een stukje lichter. Ik ben ook de Trouw dankbaar voor het plaatsen van jullie stuk, het aandacht willen geven aan dit onderwerp. Ik hoop dat meer media volgen. En het verschijnen van het rapport waarin de misstanden in de jeugdhulpverlening schokkend verwoord worden, was voor mij (en andere slachtoffers) ook een belangrijke dag. Het is zo belangrijk dat de focus die altijd op fysiek en seksueel geweld ligt, breder wordt. Ik heb zelf ook fysiek geweld meegemaakt en kan wel zeggen dat de vernederingen, scheldpartijen en manipulaties (het psychische geweld) vele malen erger waren. Want nu werd niet alleen mijn lijf, maar ook mijn ziel geschonden. Ik telde niet als kind zonder thuis.
Jullie geven dit kind in mij een stem en dat stemt mij dankbaar en optimistisch. Dit kind staat er niet langer alleen voor. Eindelijk draag ik mijn lot niet langer alleen. En nu de regering nog. Laat hen ons heel serieus nemen en niet afkopen met een belachelijk laag bedrag. Geef ons de erkenning die we verdienen. Nederland is een rijk, ontwikkeld en welvarend land en tegelijk zijn de meest kwetsbaren van de samenleving decennia lang ernstig beschadigd geraakt door falende zorg en ernstige mishandeling. Niet alleen mag dit nooit meer gebeuren, er dienen serieuze consequenties verbonden te worden aan dat het is gebeurd. Zodat ook wij gewoon kunnen slapen ‘s nachts.
Hugo